ابو المعالى محمد بن اسحاق بن محمد قونوى يا قونيوى از بزرگان عرفاى قرن هفتم ايران و معروف‌ترين شاگرد محيى الدين ابن عربى بود و بجز تصوف در همهء علوم زمان خويش دست داشت و با خواجه نصير الدين طوسى مفاوضات داشته و علامه قطب الدين شيرازى از شاگردان او بوده و حديث را ازو فراگرفته و ديگر از شاگردان معروف او در تصوف مؤيد الدين جندى و شمس الدين ايگى و فخر الدين عراقى و سعد الدين فرغانى بوده‌اند و با سعد الدين حموى بسيار مربوط بوده و با جلال الدين محمد مولوى هم‌صحبت و هم‌نشينى بسيار داشته و هم در دمشق و هم در قونيه با يكديگر معاشرت كرده‌اند و سرانجام در 672 درگذشته و او را در تصوف و تفسير مؤلفات بسيارست از آن جمله : فكوك فى مسندات حكم النصوص ، اعجاز البيان فى كشف بعض اسرار القرآن در تفسير فاتحه ، شرح الاحاديث الأربعينية ، شرح اسماء اللّه الحسنى ، الرسالة الهادية ، النصوص فى تحقيق الطور المخصوص يا النصوص فى بحر التحقيق و جواهر الفصوص ، مراتب التقوى ، النفحات - الالهية القدسية ، شعب الامام ، مفتاح الغيب ، الرسالة المفصحة عن منتهى - الافكار و سبب اختلاف الامم ، الرسالة المرشدية فى احكام صفات الإلهية ، لطائف لاعلام فى اشارت اهل الالهام ، نفثة المصدور و تحفة المشكور ، النفحات - الربانية يا النفحات الرحمانية و ثمرات التجليات الاختصاصية ، تبصرة المبتدى و تذكرة المنتهى به فارسى ، دعاء التوحيد ، شرح حديث ، جامع الاصول در حديث ، كشف استار جواهر الحكم المستخرجة الموروثة من جوامع الكلم در شرح حديث الاربعين ، كشف السر .